مراحل تکامل نقاشی کودکان | ویژگی نقاشی کودکان در سنین مختلف چیست؟

از حدود دو سال و نیمگی می توان ادعا کرد کودکان نقاشی های خود را بازنمایی چیزی تلقی می کنند.گاهی پیش از آنکه شروع به خلق اثر هنری کنند مقاصد خود را بیان می کنند و شاید معانی دیگری از نقاشی تا پایان کار مکتوم باقی نماند.اما نکته قابل توجه اینست که اگر نقاشی کودکان در عمل شبیه به چیز دیگری غیر از حرفشان قبل از نقاشی در آید، آنها از قصد اعلام شده خود عدول می کنند.در واقع تفسیری که از نقاشی خود می دهند هر لحظه ممکن است تغییر کند.

در این مرحله از تکامل، دیگران نیز این خط خطی ها را با سهولت بیشتری درک می کنند و به تدریج اشکال بیشتر و متنوع تری را روی صفحه کاغذ یا بوم ظاهر می کنند. تمایل کودکان به ترکیب شکل ها، نشان دهنده جستجوی هنرمندان کوچک برای رسیدن به نظم، هماهنگی و توازن کلی در نقاشی های خویش است، اما این ترکیب اشکال نمی تواند همیشه برای آنها رضایت بخش باشد.

نخستین بازنمایی چهره انسان از دایره آغاز می شود که امکانات گرافیکی گسترده ای در اختیار می گذارد.شکل هایی که مشخصه ی مرحله ماقبل بازنمایی است غالبا در مرحله بازنمایی نیز دیده می شوند.مثلا شکل خورشیدامکان دارد بعدا به عنوان دست انسان کشیده شود.

کودکان سه ساله گاهی اوقات قادر نیستند که قسمت های مختلف یک نقاشی را هماهنگ سازند.مثلا ممکن است چشم ها یا شکم را خارج از طرح بقیه قسمت های بدن بکشند( مرحله بازنمایی شکست خورده یا ناتوانی ترکیبی). ناتوانی ترکیبی ناشی از نوعی رابطه غلط میان عناصر نقاشی نیست بلکه ناشی از نبود رابطه میان این عناصر است.

از حدود سه سال و نیمگی به بعد کودکان برقراری رابطه میان جزئیات یک نقاشی را آغاز می کنند و نقاشی را در ساده ترین شکل ممکن ترکیبی از خطوط و اشکال ساده ارائه می کنند. مانند کشیدن دایره به جای سر، نقطه به جای چشم یا خط های راست به جای پا. این اشکال از نظر بزرگسالان ساده اما گویا هستند.

 گاهی اوقات به نظر می رسد که نقاشی ها بیش از آنکه بازنمایی دقیق موضوع نقاشی باشند، نمادین هستند.مثلا حتی اگر از کودکان ساکن در آپارتمان های چند طبقه بخواهید منزل خود را نقاشی کنند، باز هم خانه ای با سقف شیروانی و دودکش را نقاشی می کنند چون متداول تر است.عبارت واقع گرایی نمادین اصطلاحی است که برای توصیف خصوصیت بازنمایی این نوع نقاشی ها به کار گرفته شده است.